از سر راهم کنار روید ای رویاها ،

درخت ها ، صندلی ها  ، تیرهای چراغ برق ،

سوسک ها و ای انسان ها !!!

دور شوید از زیر این پاها ای سنگریزه های کوچک ...

از سر راهم دور کنید چهره های بزرگ را ...

راه درازی در پیش دارم ... می خواهم سلام کنم !!

ذره ذره ، از درون خالی می شوم ،

می ماند فقط یک پوست کاغذی ترسو که می خواهد به یک گل سلام کند .

می دونی ، مثله اینه که آدم بخواد تو استخر بشا.. !

خیلی ترس داره ولی آی کیف می ده.

سلام !!!

امروز هم مثل دیروز دوباره سکوت ،

فردا هم مثل امروز دوباره سکوت ،

پس کی فرا می رسد این زمان شکست ، با یک سلام ...

و تویی که هر روز شب بو تر می شوی .

تنها قدم می زنم ، تنها می خندم ، تنها درد می کشم ،

تنها می آیم ، تنها می روم ، تنها می میرم .

کف دستم جوانه زده ، پایم در خاک سفت شده ،

زنبورها گردم حلقه زدند، تشنه ی رطوبت زمینم ،

در چمنزار بالای سنگ قبری تنها ،  یک شاخه گل شب بو روئیده ...

نمی شود دور از تو ایستاد و نگاهت کرد،

نمی شود نزدیکت ایستاد و نگاهت کرد،

انگار گرمایی می کشه منو سمت خودت ، از یه جا که جلوتر می آم ،

یهو همه جا یخ می زنه ، دیگه گام از گام نمی تونم بردارم ،

فقط می لرزم و نگاهت می کنم...

         خیال در همه عالم برفت و باز آمد       که از وجود تو خوش تر ندید جایی را