اگر روز مرگی یکنواختی را در نظر بگیری که آخرش خودت را گرفتار آن می بینی ،

خوب من راحت می گویم آن روزها زیبا بود .

آن روزها که عشق آسان بود و عاشق مثل مست قی کرده ،

مثل کسی که هنگام شرشر شاشیدن دست نگه می دارد تا از زورمندی و سرشاری آن

جویبار لذت ببرد ، یا از تهوع می ایستد تا از قی اش ستایش کند .

دعا می کنم ، التماس می کنم ، بانگ بر می دارم که

                    شب بو دوستت دارم

نازنین شب بو ، شعر از برشده ام ، خویشتن خودم ، کودکیم ،

....تا ابد منتظر خواهم ماند.

شب بو !

بیا مهربون ، بیا خوش بو

حالا دیگه تو باید بنویسی !

روی برگ گل بنویس

این یخ ها همش آب میشن به پای اون گل ...

اون گلی که اسمش شب بوست

اون گلی که توئی ...

زین پس محزون و خاموشم ، عشقت خاکسترم کرد

در دست باد پاییزی      ،          نشکفته پرپرم کرد.

قاصدک خیس ز باران جنوب ،

خسته از بی حرمتی باد خزان ،

                                           آرام ، آرام

می رفت که رسد پای گل خوش بویی .

طی این راه چقدر سخت ، لیک می رفت و می رفت .

هر بار که هر پره از آن بهر هوا می چرخید ،        

می گفت خدا راز گل شب بو را ، از کی آورد پدید ؟

گلبرگش سرخ وسفید ،

پرچمش آبی رنگ ،

ساقه اش رنگ خدا ، ناز و قشنگ .

قاصدک اما ،

پرپر بوی دل آویز گل شب بو شد...

...شب بو

 تو مرا پایانی

من تو را عشق فروریخته ی پنهانی !