امشب ماه می تابد،

 دفترم رابرمی دارم و میروم بالای بلندترین ساختمان شهر،

و هزاربار می نویسم شب بو ماه است ،

ماه می تابد و در هدیه ی حضورش روحم را به آتش می کشم ...

من دیگر من نیستم، آمده ام که بگویم

شب تاریک بود وشب بو می تابید.

شب بو تویی دیار آخرت  وجود انسان ،

شب بو تویی همان راز رخساره ی پنهان ،

شب بو تویی فراتر از ابر و باد و ماه ،

شب بو تویی شب بو ترین عشق جها ن  .